Via de verschillende kanalen probeer ik de verkiezingsstrijd te volgen: op televisie, de radio, en internet (waaronder twitter). Meestal snap ik niet veel van de debatten die gevoerd worden. Men slaat elkaar om de oren met zogenaamde feiten, die door de andere partij ontkend worden. De waarheid ligt meestal in het midden of in de interpretatie van de cijfers. Om die reden vind ik zogenaamde ‘breekpunten’ eigenlijk wel prettig, al behoor ik daarmee geloof ik tot een minderheid. Voor mij is het in ieder geval wel duidelijk waar een partij voor staat. Dan ga ik er vanuit dat als een partij breekpunten formuleert, dit uiteindelijk speerpunten gaan worden van waar een partij voor staat.
In de tot nog toe gevoerde debatten die ik heb gevolgd was vrij weinig aandacht voor het jeugdbeleid in Nederland. Jammer, en een gemiste kans. We hebben het wel over de kosten van de vergrijzing, maar niet over de kansen van de jeugd. Terwijl de cijfers niet liegen. Om de politiek een handje te helpen formuleer ik maar alvast een paar mogelijke speerpunten voor het toekomstig beleid op het gebied van kindermishandeling.
Een eerste speerpunt. Er zijn naar schatting 107.000 kinderen slachtoffer van kindermishandeling. Voor mij zou een speerpunt zijn om dit gedurende een kabinetsperiode met minstens 20% terug te dringen. En dan ben ik eigenlijk nog veel te bescheiden.
Daarnaast overlijden er gemiddeld 52 kinderen per jaar in Nederland door kindermishandeling. Een speerpunt is om dit minstens te halveren. Dat moet haalbaar zijn, mits er sprake is van goede samenwerking met het hele werkveld. Van onderwijs tot AMK’s. Van sportvereniging tot CJG.
In Nederland snijdt 1 op de 20 kinderen zichzelf. Hieronder liggen vaak grote gedragsproblemen ten grondslag. Een speerpunt? Laten we zeggen: ook deze cijfers halveren.
Zomaar een drietal speerpunten. Een klein beginnetje. Het zou mooi zijn als de politiek zich concreet durft te verbinden aan dit soort speerpunten. Het ministerie van Verkeer en Waterstaat durft dit ook: maximaal 500 verkeersdoden per jaar in 2020. Het ministerie van OCW wil in 2012 het aantal schoolverlaters gehalveerd hebben ten opzichte van 2002. Duidelijke en concrete doelstellingen. Dat moet ook kunnen op het gebied van kindermishandeling en het welzijn van onze jeugd. Wie durft de handschoen op te pakken?
Helemaal mee eens JJ! Te weinig aandacht voor te belangrijke zaken! Het zwaartepunt ligt op mensen, waarvan een groot deel al voor zichzelf kan zorgen (volwassenen). De jeugd mag niet geacht worden zichzelf te maar redden, vooral mishandelde jeugd. Onze aandacht moet gevestigd blijven op de jeugd. Vergeet niet: “society should be judged by how it raises its children”.
Bovendien zijn degelijke problemen ook goed te combineren met andere beleidsvelden, denk alleen al aan BZ en ontwikkelingssamenwerking: kindermishandeling is al jaren een enorm probleem in Zuid-Afrika. Welke good practices van hier en welke van daar zouden we kunnen uitwisselen?
Mi uitdagingen, die we moeten aangaan!